یک لحظه تصور کنید که نمی توانید بشنوید و نمی توانید صحبت کنید. بیشتر روز از مکالمات ساده با اطرافیانتان قطع شده اید. شما هرگز نشنیده اید که یک کلمه چگونه به نظر می رسد. وقتی از خیابان عبور می کنید نمی توانید صدای آمدن اتومبیل ها را بشنوید. وقتی پشت به اتاق می‌کنید، احساس ناراحتی می‌کنید زیرا کاملاً از آنچه پشت سرتان می‌گذرد بی‌اطلاع هستید. اینها تنها تعدادی از چالش هایی است که افراد ناشنوا و کم شنوا هر روز با آن روبرو هستند. طراحی فضاهایی که جامعه ناشنوایان را در بر می گیرد، می تواند تفاوت قابل توجهی در کیفیت زندگی آنها ایجاد کند.

معماران و طراحان می توانند نقش مهمی در توسعه فضاهایی داشته باشند که نیازهای خاص جامعه ناشنوایان را در نظر بگیرند. طراحی که نیازهای ناشنوایان را در نظر می گیرد، طراحی DeafSpace نامیده می شود، مفهومی که در دانشگاه Gallaudet توسعه یافته است. طراحی DeafSpace بر پنج حوزه کلیدی تمرکز دارد: فضا و مجاورت، تحرک، تداخل صوتی و الکترومغناطیسی، دسترسی حسی، و نور و رنگ. هدف از طراحی DeafSpace ایجاد تغییر مثبت در زندگی ناشنوایان است که از این فضا استفاده خواهند کرد. طراحی DeafSpace استفاده از ارتباطات بصری را تشویق می‌کند و تجربه کلی ناشنوایان را برای کسانی که در این معماری زندگی می‌کنند افزایش می‌دهد.

نمونه‌هایی از طراحی DeafSpace ممکن است شامل راهروها و پیاده‌روهایی باشد که عریض‌تر شده‌اند تا امکان انجام مکالمات در حین راه رفتن وجود داشته باشد. ورودی های ساختمان باید از درب های کشویی اتوماتیک استفاده کنند تا مکالمات در هنگام ورود و خروج از ساختمان ادامه یابد. از آنجایی که زبان اشاره به خطوط دید واضح نیاز دارد، طراحان می توانند کار کنند تا اطمینان حاصل کنند که فضاها عاری از درهم و برهمی بصری و موانع هستند. نور و رنگ می‌توانند با استفاده از رنگ‌هایی که با رنگ پوست متضاد هستند، گفتگوی بصری را تقویت کنند و با ارائه نور مناسبی که «منطقه» علامت‌گذاری شده و چهره افراد را به خوبی روشن می‌کند.

چیدمان مبلمان می تواند برای برقراری ارتباط با استفاده از زبان اشاره مفید باشد. معمولاً گروهی از افراد ناشنوا جمع می شوند تا صحبت کنند و مبلمان را به صورت دایره ای مرتب کنند تا همه بتوانند یکدیگر را ببینند. ممکن است برای حذف نور پس زمینه، چراغ ها خاموش یا جابجا شوند. سایه های پنجره ممکن است باز یا بسته شوند. ممکن است قطعات مرکزی و سایر موارد روی میز برای کاهش درهم ریختگی بصری برداشته شوند. نیاز به اصلاح فضا اغلب نشانه‌ای از این است که معماری ملاحظات DeafSpace را در بر نمی‌گیرد و طراحی فضا به جای کمک، مانع است.

بهزیستی انسان مستلزم تعامل انسانی است و بسیاری از افراد ناشنوایان از بیشتر تعاملاتی که در اطرافشان جریان دارد کنار گذاشته می شوند. آنها می توانند در اتاقی پر از مردم باشند و همچنان تنها و منزوی باشند. علاوه بر این، درصد زیادی از کودکان ناشنوا در خانه‌هایی بزرگ می‌شوند که والدین و خواهر و برادرها زبان اشاره را نمی‌دانند. هنگامی که آنها به سیستم مدرسه محلی وارد می شوند، انزوا در مدرسه ادامه می یابد (تقریباً 84٪ از کودکان ناشنوا در جریان اصلی هستند). هر سال آنها معمولاً از یادگیری عقب تر می مانند زیرا سیستم آموزشی اصلی به درستی مجهز یا آموزش دیده نیست. اکثر کارشناسان معتقدند که حضور آنها در مدرسه ای که به طور خاص برای دانش آموزان ناشنوا ایجاد شده است بسیار مهم است و برخی از آنها عدم انجام این کار را به منزله انکار حق آنها برای تحصیل خوب می دانند.