در همه نقاط دنيا به ساختمان مدرسه يك حياط نيز ضميمه است، به نحوي كه امروزه يك مدرسه كامل را هرگز نمي توان بدون فضاي باز يا حياط تصور نمود. اما اين حياط در نگاه كلاسيك نسبت به مدرسه، از ايفاي هر گونه مسئوليت آموزشي فارغ بوده، معمولاً در برنامه تعليم و تدريس مداخله داده نمي شود. حتي درس ورزش يا تربيت بدني كه در حياط ارايه مي شود نيز كمتر اعتبار آموزشي دارد. به نظر مي رسد همه طرف هاي ذيربط از جمله شاگردان و اولياي تربيتي در اين زمينه اتفاق نظر دارند كه حياط مدرسه صرفاً مكان تفريح و تفرج است، خواه اين وظيفه را به نحو احسن ايفا كند و يا از لوازم آن محروم باشد. در هر صورت نبايد عملكرد آموزشي براي آن متصور شد. بنابراين تعريف كلاسيك از فضاي باز در مدرسه هرگز كاركرد آموزشي براي آن قائل نمي شود.
در تصور كلاسيك يادگيري به صورت منظم تنها در داخل كلاس يه وقوع مي پيوندد و تحقق آن در فضاي باز مغاير با انضباط لازمه آن است. اين تصور امروزه به خاطر ظهور فهمي نوين از آموزش و پرورش عميقاً مورد ترديد واقع شده است.
دومين خصلت نگره كلاسيك نسبت به فضاي باز، تأكيد صريح آن بر جنبه سرگرم كنندگي حياط مدرسه مربوط مي شود. بر همين مبنا در جايي كه شرايط اقتصادي اجازه دهد انواع تجهيزات و وسايل تفريح و بازي بچه ها در حياط مدرسه نصب مي شوند. بديهي است دانش آموزان نيز از وجود چنين وسايلي بسيار راضي و خرسند شده، اين امر بر نشاط آن ها خواهد افزود.
و.......