در نبش خیابان کامپانیا و خیابان رومانیا ، روبروی دیوارهای باشکوه اورلیان ، یکی از موفق‌ترین نمونه‌های معماری مدرن که با بافت تاریخی رم ادغام شده است، قرار دارد: ساختمان چندمنظوره طراحی‌شده توسط استودیو پاسارلی . این ساختمان که بین سال‌های ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۵ برای موسسه املاک و مستغلات روم ساخته شده است ، نمایانگر توانایی این استودیو در ترکیب دقت سازه‌ای، تحقیقات تکنولوژیکی و حساسیت شهری است.

معماری و بافت شهری

این مکان، که به دلیل نزدیکی به دیوارها و ویلا بورگزه حساسیت ویژه‌ای داشت، به زبانی نیاز داشت که بتواند بدون استتار با شهر تاریخی ارتباط برقرار کند. برادران وینچنزو، فاوستو و لوسیو پاسارلی ، به همراه همکارانشان پائولو سرکاتو، ادگاردو تونکا و مائوریتزیو کوستانتینی و انریکو فالورینی ، با یک پروژه بسیار متعادل به این نیاز پاسخ دادند: ساختمانی که در احجام همپوشانی لایه لایه قرار گرفته و هر کدام عملکرد و شخصیت بیانی خاص خود را دارند.

بدنه اصلی ، که از لبه جاده عقب‌نشینی کرده است، محل کسب و کار است و یک نوار شیشه‌ای پیوسته ایجاد می‌کند که تماس با زمین را روشن می‌کند. در بالای آن، حجم اداری میانی ، یک صفحه شیشه‌ای زیبا با تُن‌های قهوه‌ای که دیوارهای اورلیان و درختان خیابان را منعکس می‌کند، بالا می‌رود و گفتگوی ظریفی از نور و مصالح با زمینه برقرار می‌کند. در نهایت،
قسمت بالا ، از واحدهای مسکونی استقبال می‌کند که با حجم‌های بیرون‌زده، ایوان‌ها و تراس‌ها قابل تشخیص هستند و نمایی متحرک و پویا ایجاد می‌کنند. این توالی عمودی - مغازه‌ها، دفاتر، خانه‌ها - به طور مثال‌زدنی مفهوم "شهر فشرده" را بیان می‌کند که پاسارلی‌ها با مدرنیته و اندازه آن را تفسیر می‌کنند.

سازه و مواد

این ساختمان بر پایه یک شبکه سازه‌ای منظم از ستون‌های بتن مسلح (تقریباً ۶ متر از هم) بنا شده است که آزادی ترکیب‌بندی و توزیع انعطاف‌پذیر فضاهای داخلی را تضمین می‌کند. نمای دیوار پرده‌ای
دفاتر ، از جمله اولین کاربردهای آن در رم در دهه ۱۹۶۰، نشان‌دهنده علاقه استودیو به نوآوری‌های تکنولوژیکی و گفتگو با فرهنگ معماری بین‌المللی است. از سوی دیگر، خانه‌های طبقه بالا، به لطف استفاده کالیبره شده از پیش‌آمدگی‌ها، جان‌پناه‌های فلزی و سطوح گچ‌کاری شده که سایه‌های متغیری بر روی نما می‌اندازند، بُعدی پلاستیکی‌تر و خانگی‌تر را بیان می‌کنند.

تعادل بین مدرنیته و زمینه

قابل توجه‌ترین جنبه‌ی این پروژه ، تعادل شهری آن است : یک معماری کاملاً مدرن که با این حال، مقیاس محله را نمی‌شکند، بلکه تناسبات و مناظر آن را تقویت می‌کند. حجم شیشه‌ای دفاتر، که دیوارها را منعکس می‌کند، تقریباً به نظر می‌رسد که زمان را به حالت تعلیق درآورده و باستانی و معاصر را در یک ادراک بصری واحد ترکیب می‌کند. گوشه‌ی بین خیابان کامپانیا و خیابان رومانیا به عنوان یک اپیزود شهری
واقعی در نظر گرفته شده است که به طرز استادانه‌ای از طریق عقب‌نشینی تدریجی صفحات که بازی عمق و نور را ایجاد می‌کند، حل می‌شود.

ارزش‌ها و جوایز معماری

این ساختمان یکی از مهم‌ترین آثار استودیوی پاسارلی محسوب می‌شود و به‌طور کامل در میان مهم‌ترین معماری‌های رومی نیمه دوم قرن بیستم قرار دارد .
منتقدانی مانند برونو زوی بر ارزش بیانی و توانایی آن در نمایش مدرنیته ادغام‌شده در شهر تاریخی ، بدون تحمیل اما با اقتدار رسمی ، تأکید کردند .
در سال‌های اخیر، این ساختمان موضوع مداخلات مرمت و بهبود بوده است که کیفیت ساخت و اعتبار زبان طراحی آن را تأیید کرده است.

و......