لوئیجی مورتی - مجتمع Corso Italia

بین بازسازی و آزمایش: «سفینه فضایی» میلان پس از جنگ

در قلب میلان، در امتداد خیابان زیبای کورسو ایتالیا، یکی از چشمگیرترین ساختمان‌های بازسازی پس از جنگ قرار دارد. مجموعه کورسو ایتالیا ۱۳-۱۷
که در دهه ۱۹۵۰ توسط لوئیجی مورتی امضا شد ، با حرکتی جسورانه و مجسمه‌وار، قوانین شهرسازی سنتی را به چالش می‌کشد: حجم‌های معلق، سطوح چندوجهی و ترکیبی شگفت‌انگیز از عملکردهای مسکونی، تجاری و اداری. معماری‌ای که گویی از زمین برمی‌خیزد و به نمادی از تولد دوباره و خوش‌بینی تکنولوژیکی آن سال‌ها تبدیل می‌شود.

یک بلوک از نو ساخته شده

این مداخله، کل زمین بین کورسو ایتالیا، ویا روگابلا و ویا سنت یوفمیا را در منطقه‌ای اشغال می‌کند که بافت شهری قرون وسطایی و قرن نوزدهم آن به دلیل بمباران به شدت آسیب دیده بود.
مورتی به جای اینکه طرح موجود را با زبانی تقلیدی به هم بدوزد، یک راه حل متعادل و متعادل را انتخاب می‌کند : مجموعه‌ای از حجم‌های مستقل، با ارتفاع‌ها و جهت‌های مختلف، که حول فضاهای باز داخلی قرار گرفته‌اند .
بنابراین، بلوک سنتی به یک شهر کوچک در داخل شهر تبدیل می‌شود ، جایی که عملکردها با هم همپوشانی دارند و در تعادلی پویا بین خصوصی و عمومی همزیستی می‌کنند.

معماری حرکت

قابل تشخیص‌ترین ویژگی این مداخله، بخش معلق آن است که مانند دماغه یک کشتی جنگی به سمت کورسو ایتالیا بیرون زده است. این بخش «پروازکننده» که با کاشی‌های موزاییکی مرمر سفید
پوشیده شده است ، به نظر می‌رسد که بالای زمین معلق است و بر روی بدنه پایینی پوشیده از سرامیک و شیشه قرار دارد. حرکتی رؤیایی که ماهیت ایستایی نمای شهری را در هم می‌شکند و حس حرکت و سبکی را به چشم‌انداز میلانی می‌بخشد.

میلانی‌ها خیلی زود آن را «سفینه فضایی کورسو ایتالیا» نامیدند ، نمادی از اعتماد جدید به فناوری و آینده.
جلوه صحنه‌پردازی، که با ارتفاعات مختلف ساختمان‌ها و تنوع مصالح برجسته می‌شود، تسلط مورتی را در مدل‌سازی فضا، گویی یک مجسمه معماری است، آشکار می‌کند .

مصالح و جزئیات

این مجموعه با یک قاب بتنی مسلح با ستون‌ها و تیرها، با دیوارهای آجری پرکننده و سقف‌های مسطح ساخته شده است.
مورتی با زبانی ترکیبی آزمایش می‌کند ، جایی که سطوح شیشه‌ای، موزاییک‌های مرمری و پانل‌های سرامیکی به زیبایی جایگزین یکدیگر می‌شوند.
استفاده از نور و بازتاب‌ها در تمام جزئیات مورد مطالعه قرار گرفته است: صفحات افقی سایه‌های عمیقی ایجاد می‌کنند، نماهای چندوجهی، خورشید میلانی را جذب کرده و آن را به ماده‌ای معماری تبدیل می‌کنند.

در داخل، برنامه عملکردی به طور یکنواخت توزیع شده است: مغازه‌ها و دفاتر در طبقات پایین ، آپارتمان‌های طبقه بالا ، که توسط معابر و تراس‌هایی به هم متصل شده‌اند که پیوستگی بصری بین قسمت‌های مختلف ایجاد می‌کنند.

یک آزمایشگاه شهری

کورسو ایتالیا ۱۳-۱۷ فقط یک ساختمان نیست، بلکه یک آزمایش شهری پیش از زباله است . مورتی با منطق شهر عمودی و چندمنظوره
به تراکم مرکز میلان می‌پردازد و مضامینی را پیش‌بینی می‌کند که دهه‌های بعد به محوریت تبدیل خواهند شد: ترکیب عملکردها ، پیوستگی بین فضای عمومی و خصوصی ، انعطاف‌پذیری گونه‌شناختی .

این پروژه سلسله مراتب سفت و سخت بین زندگی و کار، بین داخل و خارج را در هم می‌شکند.
ساختمان از طریق طاق‌ها، ویترین مغازه‌ها و مسیرهای عابر پیاده که از بلوک عبور می‌کنند، به شهر باز می‌شود و نوعی تخلخل شهری ایجاد می‌کند که هنوز هم به طرز شگفت‌آوری آن را امروزی و معاصر می‌کند.

 و.......