چکیده

پیش زمینه : هدف این مطالعه ارزیابی ناتوانی روانی در بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی می باشد.

روش ها: در یک محیط توصیفی تحلیلی، بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی در بیمارستان دانشگاه رازی در طی یک دوره یک ساله (2009-10) مورد بررسی قرار گرفتند. گروه مورد مطالعه شامل بیماران مرد و زن با سن 18-65 سال می باشند که حداقل به مدت 2 سال است بیماری شان شروع شده و در پرونده پزشکی شان حداقل یکبار سابقه بستری شدن در بیمارستان روانی وجود دارد. اطلاعات جمعیتی و همچنین نتایج حاصل از پرسشنامه های SANS، SAP، GARF و SOFAS  در هر بیمار تعیین شد.

نتایج: دویست و هشت بیمار، 53 زن و 155 مرد با متوسط ​​سن 36.96 ±  11.55 (18-65) سال در فهرست مطالعه وراد شدند. ناتوانی های شغلی، آموزشی، اجتماعی، خانوادگی، و بهداشت فردی به ترتیب در  63.5%، 21.2%، 93.8%، 13.9% و 48.1%  از بیماران مشاهده شد. در مجموع، ناتوانی  های روانی در 98.1٪ از این بیماران گزارش شده است. میانگین سنی بیماران مبتلا به ناتوانی  های آموزشی و اجتماعی پایین تر بود. ناتوانی شغلی بیشتر در مردان مبتلا شایع بود. ناتوانی خانوادگی و اجتماعی بطور مثبت به شدت علائم مثبت و منفی، البته با رجحان به مورد دوم مربوط می شود. علائم مثبت و منفی به ترتیب در بیماران مبتلا به ناتوانی های اجتماعی و خودمراقبتی، شایع تر بود. طول مدت این بیماری به طور معناداری با علائم مثبت و ناتوانی های خانوادگی و اجتماعی ارتباط داشت.

نتیجه گیری: مطالعه حاضر شیوع بالای ناتوانی های روانی در بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی را شرح داده و پیامدهایی بر مداخلات بهداشت عمومی دارد